Нар дээрээс мандаад дээрээ л жаргадаг шиг би мэдээ орсон цагаасаа л эхлэн хэний ч зүрхэлж бодохгүй тийм л зүйлсийг мөрөөдөж байсан санагдадгийн. Одоо бодхоор шингэхээн үсэнд нь тууз нь томдсон тийм жаахан охин ертөнц дэлхийн хэмжээнээс ч илүү тийм уудам бас тийм үлгэрийн мэт мөрөөдлүүдийг яаж төрүүлж чаддаг байсан байна аа. Тэр үед миний мөрөөдөл надад ерөөсөө хүнддэж байгаагүй.
     Одоо ч би мөрөөдсөн хэвээрээ. Нар дээрээс мандаад дээрээ жаргадаг шиг мөрөөдсөөр л...харин мөрөөдөл минь хаяа надад хүнд юм шиг санагдах.
     Амьдрал, алслан одож буй он жилүүд миний мөрөөдөл дээр т...

Аяа би өөрийгөө гунигийн эзэн гэдэгт бүрэн итгэнэм

Алсаас биш сэтгэлээс минь тэр надруу од адил харвадаг

Харанхуйн дунд өвдгөө тэврэн санаашран суугаа

Хагархай зүрхтэй өөрийгөө би зүүдэндээ хүртэл хардаг

 

Өчиггүйгээр өөртөө ял оноомоор

Өргөн талд цор ганцаархнаа орилмоор

Гуниглалын цэцэрлэг байвал

Тэнд нь очоод хөшөө болмоор

Гуравхан үгийг хэлчихээд

Сүүлчийн удаа гуниглачихаад

Диваажингийн зүгт нь хөөрмөөр

...

Нүүр нүдгүй хайрамтуулах
Үг үгүй жавар
Нүднээс гарнаас хөлнөөс
Хайрах биш хайрлах мэт...
Түүний цаана хуурмаг нуугдаагүй
Түм түмэн шаналал хураагүй...

Хамгийн сүүлчийн хүслээ
Анхны цасанд шивнэсэн
Ахиад тэр цас над дээр унахгүй
Түүнээс үлдсэн өвөл л
Түүдэг шиг
Асаж ядан унтарч ядан
Цээжин дотроос төөнөх...

Үг үгүй жавар
Урууланд шингэсэн
Тэрний минь төрхийг
Арилгах гэж хичээн хайрах мэт...
...

Алсад одохгүй чамаас
Атгахан янаг зүрх
Чиний л дэргэд байна

Үдшийн сар шиг өглөө арилахгүй
Чиний л алганд үүрд төөнөнө

Нүднээс нулимас урсана...
Тогтож эргэж татрахгүй нь
Ундарга нь сэтгэлд чинь байгаа
Чи минь ч бас уйлж байгаа

Мартахгүй...маргааш дахиад л санана
Уйлхаа зогсохгүй...өглөө дахиад л ганцаардана
Чиний эзгүй анхны шөнө...
Аймшиг гуниг тээсэн хуучны галт тэрэг шиг

Чимээгүй дүнхийх сар
Надтай хамт чичрэхгүй...
Чи минь харин тэртээ
Надтай хамт чичрэн байгаа

Тиймээс бидний зүрх нэг
Тэнгэр биднийг хамтад нь тольдож байгаа
Хаврын яргуй шиг янагхан минь
Хайраа хуваалцсан хонгорхон минь


...

Манангийн цаанаас бүртийх тэр нэгэн гэрэл
Маргааш гэж байдагт мөнхөд итгэн голойно
Яг одоо мэдэрч байгаа миний сэтгэлийн шаналал шиг

Оньсого шиг ирээдүйдээ шоглогдсон янзаараа
Мартамгүй мэт санагдах өнөөдөртөө
Үүрд чөдөрлөгдмөөр

Тэрэгний дугуй мэт зогсоож болдог бол
Тийм нэг дүрсгүй цаг хугацааг зогсоохсон
Солонго шиг бас өнгөөр будаад
Сохорсон өнөөдөртэйгээ хамт хайрлахсан

...

     Амьдрал тэр чигээрээ дуу чэмээгээр дүүрэн. Таньдаг танидаггүй мэддэг мэддэггүй олон дуу чимээ. Миний яг одоо хамгийн их хүсэж байгаа чимээ бол Цасны чимээ. Өвлийн шөнө сар битүүхэн хүрээлээд л...Өглөө болход нар чимээ сураггүй...харин хөвсгөр цагаахан цасан яг л хүүхэд насны минь цагийн үнэрийг өөртөө тээсээр намайг угтдагсан.
тиймээ би тэр л үнэрт маш их дуртай. Яг одоо  би харьд оршин байна. энд ямар ч үнэр алга. цасны ч нарны ч....
      Сэтгэл минь шимширнэ...тиймээ үнэнээсээ. Санаж ганихарсан чимээ....бас хүсэж хүлээн тарчилсан чимээ өөрийн минь үнэн зүрхний үнэртэй холилдон цонхигор ...

Үүлнээс дээр
Хөөрөн хөвөн амьдрахсан
Үргэлж тэнд нартай байдаг болхоор
Би дуртай

Үдэш болсон ч
Үргэлж тэндээ жигүүрлэн
Үйзэн хөх тэнгэрийн
Харанхуйн дагинатай болзохсон

Нартай ч ойр
Сартай ч ойр
Ододтой ч ойр
Орчлон ертөнцийн
Гариг бүхэнтэй хөрш
Тэр зүг одоод удаж байгаа
Аавтайгаа ч ойр
Тийм нэг сайхнаар оршихсон

Хором тутам эргэх
Амьдралыхаа хуудсанд л
Гагцхүү үнэнчээр
Үг бүрээ шивнэнэм

Шарлан хуучирсан
Хуудас бүрээ
Зүрхнийхээ нугалаасанд нандигнанам

Ирж буцан эргэлдэх
Өдөр хоногийг
Өнөөх л хуудсандаа
Үнэнээр үдэн шингээнэм

Эвийлж хайрлан оршдог
Хүн сэтгэлийг
Онгон чигээр нь
Тэрхүү хуудсандаа дархалнам

Хором тутам эргэлдэх
Амьдралыхаа хуудсанд л
Хоосон түнэр харанхуй
Бас хуурамч инээмсэглэлийг
Хэзээ ч багтаахгүй гэж хичээнэм
...

     Дүүнгэртээд л...
Дүүрэн дарстай хундага шиг сэтгэл цалгилаад.
Хамаагүй гэж бодоод жаахан мансуурлаа.
Харгилж буй ус мэт үерлэлээ.
Харалган юм би...хагархай хундага хөлийн минь улыг заналтай эсгэв.
Энэ амьдрал заримдаа дүүрэн хундага шиг, итгээд өөрт нь ууссаны дараа үйрсэн бас үгүй хоосон шил мэт...
Дүүнгэртээд л дүлий цагаан сар шиг сэтгэл минь цавцайн хөлдөөд......

     Цээжнээс нэг дөнгө зүүгдчихээд нэг л хэцүү байна. Наашаа цаашаагийн ирмэг дээр ирчээд би тарчлаад байна. Хэн нэгэнд атаархмаар санагдах энэ бүхэн эсрэгээрээ өрийг минь өмлөөд байна. Юу хийх яах ёстойгоо мэдэж байгаа хирнээ үүрд хадагдах наашаа цаашаагийн алинд нь ч итгэж чадахгүй нь. Хаашаа ч хамаагүй ээ зөвхөн хэн ч байхгүй нэг тийм дүв дүлий зүгрүү ой санамж оюун ухаан дурсамж бүхнээс ор тас ангижраад харвачихмаар байна. Хэцүү байна аа тэр дөнгө бүр хүндрээд байна
...