Эрт урьдын цаг мэт

Эмгэн өвгөний нас шиг

Айл гэрийн явган хэрүүл адил

Аж төрдөг домог гэлтэй

Амьдрал гэдэг тоглоом байдаг

Тэр тоглоомоор сүнснүүд тоглодог

Тэмтэрч хүйсээ үзээд л

Тоглож эхэлдэг

Эр эмээрээ хослон тоглодог

Эзэмшил хогшлоороо

Гэр барьж нааддаг

Задарч залхуурвал

Тоглоомоо нураачихдаг

Засаад эвлүүлэхээр

Эргээд сэргэдэг

Тэр сүнснүүд амьдрал гэдэг

Тийм нэгэн дуусдаггүй тоглоомоор

Юу ч бодолгүй

Нүдээ аньсаар

Юу юугүй

Хөхрөлдөн нааддаг

Хүн гэдэг зөөлөн тоглоомоо

Хөсөр хаясан ч тэд тоодоггүй

Хадан хясаа шиг

Хогийн савруугаа

Харах ч үгүй шидэж орхидог

Гэ...

      Үдэш нь урвайж унтсан ч бай хамаагүй өглөө бүр би ув улаан анхны нарыг хардаг.  Энэ амьдраагүй биш яасан хэрэг вэ?
     Хязгааргүй мэт үргэлжилэх амьдралын өч төчнөөн жил амьдарч амжаагүй ч уйлж инээж хорин хэдэн жил атгахан ч атугай хэмжээний зайд мөр минь үлдсэн л байгаа. Энэ бас л амьдрал биш үү.
     Өнөөдөр хүний дээдтэй тааралдаад маргааш адгийн муу санаатантай, бүр нөхөрлөтлөө тийм санаа сохортой явж үзлээ. Алдаа оноо нь зэрэгцээ л биз. Энэ бас л алаг амьдралын нэг мөн биш гэж үү.
     Дэггүй зангаар хүнд дурлаж дэрэн дороо зургийг нь хадгалдаг байсан хонгорхон насаа би аль хэдийн...

     
     Унтаж байгаа яг одоо та минь. Миний зүүдэнд ирж үсийг минь илбэдэг тэр л төрхөөрөө сайхан гэгч нь нойрсож байгаа. Магадгүй та минь одоо намайг зүүдэлж байгаа даа. Санаж байна уу ээжээ. Би жаахан байхдаа таныхаа гэдсэн дээр хөлөө тавьж унтдаг байсныг. Бас шөнө хар дарж зүүдлэхээрээ л аав ээж би айгаад байна гэж уйлан дуугараад та хоёрынхоо дунд ороод л нам унтчихдаг байсан. Заримдаа орноосоо унчихаад л бас л айгаад байна гээд, аав та хоёрын аль нэг нь ирж автал босохгүй уйлаад л хэвтээд байдаг тийм инээдтэй охин байж билээ.
     Одоо би энд хаяа хар дарж зүүдлэхээрээ таны өвөрийг бодо...

        Түлхүүрийн чимээ шажигнаж

Гэрийн хаалга хяхтналаа

Хөлийн чимээ тог тог

Хувцасны өлгүүр шиг шаг

Хэсэг зуур нам гүм

Гэрийн шаахай чат пат

                   Унтраалга чаг

                   Угаалгын өрөө

                   Усны шоржигноон

          Дахиад л нам гүм

Даамай их удлаа

                   Буйдан шажигнаж

                   Телевизор аслаа

                   Бугуйн цаг чаг чаг

                   Бундан зүрх

                   Түг түг

Хурдан боловч

Бүр ч их удлаа

Хивсэн дээр чирэх    

Хөлийн чимээ ойртлоо

                   Өөрөө би

Амьсгалахаа мартлаа

                   Өрөөний хаалга

 ...

Бурхнаас би олон юм гуйсан
Будагтай будаггүй хүслээ зөндөө хэлсэн
Буян үйлдэж сар жилээр итгэсэн
Буцааж тэр надад юу хайрлаав бүү мэд ээ
     Бурхан надаас олон зүйлийг булаасан
     Бурхнаас илүү хайртай болохоор аавыг минь булаасан
     Бусдад ер халдаадаггүй болохоор хүслийг минь булаасан
     Бурхан тэгэхээр надаас илүү цадиггүй гуйлгачин юм бил ээ

...

Чамаас холдсон

Тэр л мөчид

Би уйтгарт живсэн

Чанад зүрхний минь

Лаа бөхсөн

Сэтгэл минь

Хоосрон ганцаардаж

Сэг зэм шиг

Бие минь эзгүйрч

Би тэр чигээрээ

Гуйлгачин болсон

         Сэтгэлийн үг

Хөөрхий дөө намайг боож авсан

Хөгшин ээжийн минь тэнхээ муудлаа гэнэ

Тэнхлүүн насанд нь хэлж үзээгүй хайраа

Тэнгэрт харавхаас нь өмнө сэтгэлээсээ ганц урсгая даа

Хүүхэд насны минь тоомогүйн гэрч

Хөрвүү насны минь амьдралын багш

Өрнөх амьдралын минь халуун илч

Өтлөх насны минь мөнхийн наран

Улаан нялцгай биеийг минь анх тоссон халуун гар

Уруу хатуу газрыг гараар тулуулаагүй сургаалтан

Уйлж эрхэлж зовооход чихрээр хуураагүй ачтан

Уруул цорвойлгон гомхорход шилбүүрээр хүмүүжүүлээгүй

                                                                                           ухаантан

   ...

Би хайрлуулах дуртай

Гэхдээ хайрлахаас айдаг

Би дурлах дуртай

Гэхдээ итгэхээс айдаг

Би инээх дуртай

Гэхдээ уйлхаас айдаг

Би шоглох дуртай

Гэхдээ ичхээс айдаг

Би эрхлэх дуртай

Гэхдээ ганцаардхаас айдаг

Ингэж бодхоор би

хамгийн өрөвдөлтэй амьтан

Эргэлт буцалтгүй

Зөвхөн хувиа хичээгч

 

                2009.10.19     00-27 цагт

Гэрлийн худаар шудраад өнгөрөх энэхэн хоромд би ямар ихийг бодов оо. Чи бас миний зүрх сэтгэлийн хооронд ийм жаахан дурсамж байна гэж үү. Мартаагүй л бол би бүгдийг нь яг л киноны кадр шиг санаад өнгөрлөө. Юу гээч нь болоод байна аа. Хамтдаа байсан цаг мөч бүр цагны сэрүүлэг шиг л сэтгэлд минь оршичихоо юу. За даа мэдэхгүй юм даа. Холдож бас мартахын зөн ч байж болох юм. Хүсээгүй биш зөндөө хүссэн. Дэргэд байхад нь мартахгүй гэж өөртөө амлачихаад жаахан л холдхоороо мартаж чадна гэж өөртөө тангараглахын. Энэ ямар учиртай сэтгэл гээч вэ. Хүсэл хясал хоёр нь нэгдчихээд...Хэзээ ч чамтай харц мөрг...

Намайг үүсэхэд хамт эхэлсэн
Намайг үгүйрэхэд хамт дуусах
Тэр миний цаг хугацаа
Түүнд цаг хугацаа гэж үгүй